Silos: Teške traume i duboke rane

Silos: Teške traume i duboke rane

Silos, Tarčin

14 juni 2012  Na suđenju za zločine počinjene na području općine Hadžići, svjedok Tužilaštva BiH rekao je da ga je optuženi Mirsad Šabić tukao u jednom od objekata u kojima je bio zatočen 1992. godine.

Svjedok Risto Mijatović ispričao je da ga je krajem maja ili juna 1992. Mirsad Šabić, zajedno s drugim osobama, odveo iz porodične kuće u jednu baraku u Pazariću, gdje je pretučen.

“Mirsad Šabić, Mujo Fatić i Avdo Mujan su me uveli u baraku i počeli ispitivati. Onda je počela tuča. Udarali su me i ja sam se onesvijestio. Tu su me tukli i po tabanima, stave na sto i udaraju. Boli da poludiš”, kazao je Mijatović pokazujući ožiljke na glavi i ruci koje je zadobio od udaraca i prženja cigaretom.

Svjedok je rekao da su ga, nakon tri dana provedena u baraci, Šabić, Fatić i Mujan odveli u logor “Silos”, gdje je proveo oko mjesec dana.

Mirsad Šabić je, zajedno s Mustafom Đelilovićem, Fadilom Čovićem, Nezirom Kazićem, Bećirom Hujićem, Halidom Čovićem, Šerifom Mešanovićem i Nerminom Kalemberom, optužen za zločine u kasarni “Krupa” i školi “9. maj” te logoru “Silos”.

Oni su, kako se navodi u optužnici, kao predstavnici civilne, vojne i policijske vlasti, od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu, u okviru kojeg su počinili zločine protiv civila i ratnih zarobljenika srpske nacionalnosti.

Prema optužnici, Mirsad Šabić je bio komandir Policijske stanice Pazarić, Šerif Mešanović jedan od zamjenika upravnika u “Silosu” i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u “Silosu”.

Svjedok Mijatović je ispričao da je tokom boravka u “Silosu” nekoliko puta pretučen, te da se sjeća kako su zatvorenici u “Silosu” bili tučeni na Spasovdan (srpski vjerski praznik). Svjedok je rekao da ne zna ko je tada tukao zatvorenike, ali da sumnja na one koji su ga tukli i u baraci.

“Tokom boravka u ‘Silosu’ spavali smo na betonu punom prašine. Kada dobiješ komad hljeba da jedeš a mrvica ti ispadne na pod, ti je tražiš da pojedeš iako je puna prašine. Sav obrok nam je bio taj komad hljeba i pet kašika supe. Cijelo vrijeme mog boravka spavali smo na tom betonu”, kazao je svjedok Mijatović.

Kako je rekao Mijatović, iz “Silosa” su ga Šabić, Fatić i Mujan odveli u osnovnu školu u Pazariću, gdje je nekoliko puta vidio optuženog Šabića, da bi nakon toga bio prebačen u “Krupu”.

“Mislim da je u ‘Krupi’ glavni bio jedan Šera. Bio sam u lošem zdravstvenom stanju pa su me nekada iznosili u deki na beton ispred ćelije. Jednog dana, dok sam bio na betonu, naišao je Šera, pogledao me i rekao: ‘Nikada ti odavde izaći nećeš’”, kazao je Mijatović.

Mijatović je rekao da je “Krupu” napustio početkom decembra 1992. godine, kada je razmijenjen, te da i danas ima posljedice od premlaćivanja u logorima. “U snu skačem, sanjam onu trojicu da me tuku. To su teške traume i duboke rane”, kazao je svjedok.

Naredno suđenje održat će se 28. juna, kada će Odbrane optuženih unakrsno ispitati svjedoka.

S.U.

Nastavljeno suđenje Mirsadu Šabiću optuženom za zločine u Hadžićima

FENA - 06.06.2012 17:20

SARAJEVO - Tokom unakrsnog ispitivanja na suđenju za zločine počinjene na području općine Hadžići, svjedok Državnog tužilaštva je potvrdio da je optuženi Mirsad Šabić dolazio u Osnovnu školu “9. maj” u Pazariću, gdje su bili zatvoreni civili srpske nacionalnosti, ali da niko od njega nije imao nikakve neprijatnosti.

Svjedoku Vasiliju Kruniću je tokom unakrsnog ispitivanja prikazan televizijski snimak od 18. augusta 1992. godine, gdje se vidi kako policajci polažu zakletvu u Suhodolu (opština Hadžići).

Miodrag Stojanović, branilac optuženog Šabića, pitao je svjedoka da li je na tom snimku Nail Hujić. Svjedok je odgovorio da ne zna, ali da se pričalo da je on komandir policije u Pazariću.

“Šabić je nekoliko puta ušao u salu škole u Pazariću, ali niko od njega nije imao nikakve neprijatnosti”, kazao je svjedok. Tužilac Marjan Pogačnik je pitao svjedoka koga je viđao, Šabića ili Hujića, dok je bio zatvoren u školi u Pazariću.

Svjedok je odgovorio da je Šabić ulazio u prostorije škole, a Hujić nije. Uz Šabića, Tužilaštvo BiH za zločin u kasarni “Krupa”, Osnovnoj školi “9. maj” te logoru “Silos”, tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera.

Prema optužnici, Mirsad Šabić je bio komandir Policijske stanice Pazarić, Šerif Mešanović jedan od zamjenika upravnika u “Silosu” i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u “Silosu”.

Oni su, kako je navedeno u optužnici, kao predstavnici civilne, vojne i policijske vlasti od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu, u okviru kojeg su počinili zločine protiv civila i ratnih zarobljenika srpske nacionalnosti.

Refik Serdarević, branilac optuženog Šerifa Mešanovića, pitao je svjedoka koga je konkretno tukao njegov branjenik u zatvoru u Krupi.

Tokom direktnog ispitivanja, 31. maja, Krunić je rekao da je čuo da je Mešanović tukao zatvorenike u “Krupi”, te da to nije vidio.

Svjedok je odgovorio da nije znao koga je Mešanović tukao, ali nakon što je održano prošlo ročite, zvali su ga ljudi i sada može reći imena tih koje je tukao.

Edina Rešidović, braniteljica Mustafe Đelilovića, kazala je da svjedok treba biti upozoren da ne smije razgovarati s drugim svjedocima.

Minka Kreho, predsjedavajuća Sudskog vijeća, upozorila je svjedoka da tokom procesa ne smije razgovarati sa ostalim svjedocima.

Svjedok je rekao da ga na prošlom suđenju niko nije upozorio.

Nastavak suđenja zakazan je za 14. juni, prenosi BIRN - Justice Report.

Đelilović i ostali: Mijenjanje iskaza

Đelilović i ostali: Mijenjanje iskaza

Silos

24 maj 2012 U nastavku suđenja osmorici optuženih za zločin u “Silosu” 1992. godine, svjedok Tužilaštva BiH je tokom unakrsnog ispitivanja izmijenio dijelove svojih ranijih iskaza i pojasnio određene navode.

Svjedok Tužilaštva BiH Đorđe Andrić je kazao kako je optuženog Bećira Hujića vidio u logoru “Silos” tri puta, dok je na ročištu 17. maja, kada je počeo svjedočiti, rekao da ga je vidio jedanput.

“Prvi put je bilo kad sam tek došao u ‘Silos’, drugi put kada sam od njega tražio lijekove za zatvorene, a treći put kada sam sreo njega i još neke ispred logora i on me pozvao u kancelariju, a drugi mi je dao cigaretu da zapalim”, kazao je svjedok.

Odgovarajući na pitanja Duška Tomića, branitelja optuženog Nermina Kalembera, “zašto je rekao da je Kalember tukao profesora Vasvu Plakalovića u ‘Silosu’ jer mu je nekada u školi dao jedinicu”, Andrić je odgovorio kako zna da ga je optuženi izveo iz ćelije, ali da ne zna je li ga tukao.

Andrić je naveo da nije tačno ni da je 2002. izjavio da ga je Kalember udario puškom i psovao mu, objasnivši da je to pogrešno upisano, a da je optuženi to učinio izvjesnom Miloradu.

Optužnica tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Mirsada Šabića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera za zločine počinjene protiv civila i ratnih zarobljenika u logoru “Silos” i drugim objektima na području općine Hadžići.

Oni su, kako se navodi u optužnici, od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu. Osim Kalembera, koji je bio stražar u “Silosu”, ostali optuženi su, kako se navodi, bili predstavnici civilne, vojne i policijske vlasti u Hadžićima.

Na pitanje Kadrije Kolića, branioca optuženog Nezira Kazića, da li je optuženi dolazio 1992. godine “u patroli zajedno sa drugim policajcima kako bi slijedom odluke države BiH oduzeli oružje od stanovnika iz Tarčina”, Andrić je kazao kako je znao za tu odluku te da im je predao oružje.

“Bili su korektni i profesionalni, ali su poslije došla njih šestorica, napravila lom po kući i odvela mog brata na informativni razgovor”, kazao je svjedok Đorđić.

Prema rasporedu Suda BiH, nastavak suđenja je 31. maja 2012. godine.

M.B.

BIRN Justice Report

Đelilović i ostali - surovost u “Silosu”

Suđenje osmorici optuženih za zločin počinjen nad civilima i ratnim zarobljenicima na području općine Hadžići počelo je svjedočenjem Đorđa Andrića, koji je opisao surovi život zarobljenika u logoru “Silos”, gdje je bio zatočen pet mjeseci.

Svjedok Đorđe Andrić je kazao kako se od sredine maja 1992. godine nije moglo slobodno kretati te da su u Tarčinu (općina Hadžići), gdje je živio s porodicom, policajci svakodnevno dolazili i od srpskog stanovništva tražili oružje.

Andrić je, kako je rekao, 6. juna 1992. iz porodične kuće u Tarčinu, zajedno s braćom i ocem, odveden najprije u Društveni dom u Pazariću, gdje su ih ispitivali o naoružanju, a potom je njega izvjesni Kalgari odveo u logor “Silos”.

“Kad sam došao u ćeliju, bio je mrak. U pola noći došlo je šest policajaca pitajući ko je tek došao. Izveli su me i pregazili ispred ćelije”, kazao je svjedok.

On je ispričao da je sutradan prebačen u drugu ćeliju, gdje se susreo s bratom i još nekim muškarcima koji su bili pretučeni i krvavi.

Tokom boravka u “Silosu”, svi zatočenici, tvrdi svjedok, bili su prebijani, a izvjesni “Kalember Buba” ih je najviše tukao.

“Kad bismo unutar ćelije galamili, stražari su nam znali reći da ušutimo ili će nam pozvati Kalembera”, prisjetio se svjedok, dodavši da njega lično nije nikada tukao.

Na pitanje tužioca Marjana Pogačnika da li zna ko je bio upravnik logora, Andrić je odgovorio da je to bio optuženi Bećir Hujić, te da je tamo s njim jedanput razgovarao.

“Kada smo dobili zaraznu bolest dizenteriju, ja sam njega pitao da nam daju neku liječničku pomoć”, kazao je svjedok i dodao da su stražari nakon toga bacali tablete po prašini i da su se logoraši tukli kako bi popili lijek protiv ove bolesti.

Optužnica tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Mirsada Šabića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera za zločine protiv civila i ratnih zarobljenika počinjene u logoru “Silos” i drugim objektima na području općine Hadžići.

Oni su, kako se navodi u optužnici, od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu, u okviru kojeg su počinili zločine protiv civila i ratnih zarobljenika srpske nacionalnosti.

Prema optužnici, Bećir Hujić je bio upravnik, kao i zamjenik upravnika logora “Silos”, a iste funkcije obavljao je i Halid Čović.

Nermin Kalember je, kako se navodi u optužnici, bio stražar u “Silosu”, dok su ostali optuženi također obavljali funkcije u civilnim, vojnim ili policijskih strukturama lokalne vlasti.

Opisujući uslove u logoru, Andrić je naveo da su oni bili katastrofalni, da se za pet mjeseci boravka niko nikada nije okupao, a da su nuždu vršili u kanti koja se nalazila unutar ćelije. On je rekao da su dnevno dobijali jednu koru hljeba, a nakon dizenterije, supu su im sipali u jednu zdjelu uz koju bi podijelili tri-četiri kašike.

Vasvija Vidović, braniteljica prvooptuženog Đelilovića, priložila je svjedoku dokument Kriznog štaba Srpske demokratske stranke (SDS) od marta 1992. godine gdje stoji da je svjedok postavljen za komandanta određenog voda, na šta je Andrić odgovorio da on s tim nije imao nikakve veze.

Andrić je negirao i da je srpskom stanovništvu podijeljeno oružje.

Naredno ročište je 24. maja 2012. godine, kada će branioci ostalih optuženih unakrsno ispitati svjedoka, prenosi BIRN Justice Report.

Čitanjem optužnice počelo suđenje Đeliloviću i ostalima

Počelo suđenje Đeliloviću i ostalima

Čitanjem optužnice i uvodnim riječima Tužilaštva BiH, počelo je suđenje osmorici optuženih za zločin počinjen nad civilima i ratnim zarobljenicima na području općine Hadžići.

19.04.2012 21:35

Tužilaštvo BiH tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Mirsada Šabića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera da su učestvovali u sistemu zlostavljanja civila srpske nacionosti u logoru Silos i drugim objektima na području općine Hadžići.

Optuženi su, prema Tužilaštvu, učestvovali u nezakonitom zatvaranju, nečovječnom postupanju, nanošenju fizičke i duševne patnje, oduzimanju prava na pravično suđenje, te odvođenju na prinudni rad osoba srpske nacionalnosti.

Zatočenim osobama nanošena je bol i patnja na način da su stražari izvodili zatočenike i tukli ih u hodniku, pri čemu su zatočene osobe gubile svijest. Stražari ili druga lica koja su ulazila u objekte tukla su zatočene osobe ili su ih tjerali da se međusobno tuku", rekao je tužilac Marjan Pogačnik u uvodnoj riječi.

Tužilaštvo je kazalo da su optuženi Đelilović, kao predsjednik Skupštine opštine, Kriznog štaba i Ratnog predsjedništva općine Hadžići, i Fadil Čović, kao načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) i član Kriznog štaba, krivi što su bili upoznati sa surovim uslovima u logorima, a nisu zatočenim osobama pružili minimalne uslove za život, te omogućili njihovo izmještanje u druge objekte.

Zatočenici su držani u neuslovnim, betonskim ćelijama, bez odgovarajuće svjetlosti i grijanja. Uskraćivan im je odlazak u toalet i redovno kupanje. Odlukom Nezira Kazića bilo je zabranjeno da im porodice donose hranu. Također, uskraćena im je bila i pomoć od međunarodnih organizacija, te pružanje medicinske pomoći", naveo je Pogačnik, dodavši da su u Silosu umrle četiri osobe.

Prema optužnici, Nezir Kazić je bio komandant 9. brdske brigade Armije BiH (ABiH), Mirsad Šabić komandir Policijske stanice u Pazariću, Bećir Hujić i Halid Čović obavljali su funkcije upravnika i zamjenika upravnika logora Silos. Šerif Mešanović je, prema optužnici, bio jedan od zamjenika upravnika u Silosu i upravnik logora u magacinu u kasarni "Krupa", a Nermin Kalember stražar u Silosu.

Iznoseći uvodnu riječ, Pogačnik je kazao da Tužilaštvo polazi od pretpostavki da sve radnje koje su optuženi izvršili jesu posljedica dešavanja u maju 1992. kada se "desio zločin sa suprotne strane".

Saslušat ćemo neke članove Ratnog predsjedništva Republike BiH i prezentovati određene odluke iz 1994. i 1995. godine kako bi se vidjelo da su vlasti na lokalnom nivou znale šta treba raditi sa zarobljenicima, a držale su ih zatočenima i nakon donošenja odluke kojom su objekti zatočenja trebali biti rasformirani, kazao je Pogačnik.

Tužilaštvo je naglasilo da zastupa tezu da je osnivanje Silosa, te manjih objekata, kao što su prostorije kasarne u Krupi i Osnovnoj školi "9. maj", bio "projekat lokalnih struktura", koji je kasnije postao "problem državne vlasti".

Odbrane optuženih najavile su da će uvodne riječi iznijeti nakon što bude završen dokazni postupak Tužilaštva.

Kao i na prethodnim ročištima u ovom predmetu, za praćenje procesa u sudnici bilo je veliko interesovanje javnosti, uglavnom porodica i poznanika optuženih iz Hadžića.

Zbog ograničenih kapaciteta u sudnici, početku suđenja nisu mogli prisustvovati svi zainteresovani, uključujući i veći broj predstavnika medija.

Prvi svjedok Državnog tužilaštva bit će saslušan 17. maja ove godine.

Početak suđenja 19. aprila

Đelilović i ostali: Početak suđenja 19. aprila

Silos

02 april 2012 Čitanjem optužnice i iznošenjem uvodne riječi Tužilaštva BiH, 19. aprila ove godine počeće suđenje osmorici optuženih za zločin počinjen nad civilima i ratnim zarobljenicima na području opštine Hadžići.

Na statusnoj konferenciji uoči početka suđenja, Tužilaštvo BiH je najavilo da će u dokaznom postupku saslušati 273 svjedoka i uložiti 1.739 materijalnih dokaza.

Kako je naglasio Marjan Pogačnik, tužilac Tužilaštva BiH, za sada je osam svjedoka tražilo da svjedoči pod mjerama zaštite.

“Tužilaštvo je svjesno da je ovo enormno veliki broj svjedoka koje želimo da ispitamo. Ipak, moram da kažem da optužnica obuhvata period od maja 1992. do januara 1996. godine, da se u njoj spominju tri zatočenička objekta, te da se zločin dogodio na velikom geografskom području. Molim Sud da prihvati ovoliki broj svjedoka, jer oni su Tužilaštvu neophodni kako bi dokazali navode optužnice”, objasnio je tužilac Pogačnik.

Optužnica tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Mirsada Šabića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera za zločine protiv civila i ratnih zarobljenika u logoru “Silos” i drugim objektima na području opštine Hadžići.

Oni su, kako se navodi u optužnici, od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu, u okviru kojeg su počinili zločine protiv civila i ratnih zarobljenika srpske nacionalnosti.

Prema optužnici, Đelilović je u to vrijeme bio predsjednik Skupštine opštine, Kriznog štaba i Ratnog predsjedništva opštine Hadžići, Fadil Čović načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) Hadžići i član Kriznog štaba, a Mirsad Šabić komandir Policijske stanice Pazarić.

Bećir Hujić je bio upravnik, kao i zamjenik upravnika logora “Silos”, a iste funkcije obavljao je i Halid Čović. Šerif Mešanović je, prema optužnici, bio jedan od zamjenika upravnika u “Silosu” i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u “Silosu”.

Odbrane optuženih na statusnoj konferenciji nisu iznosile plan izvođenja dokaza, ali su iznijele primjedbe na veliki broj najavljenih svjedoka Optužbe.

“Sa ovolikim brojem svjedoka suđenje bi trajao pet ili šest godina. Smatramo da se sa trećinom svjedoka može postići isti efekat, te molimo Sud da izađe u susret Odbranama i naloži Tužilaštvu da ovaj predmet učini efikasnijim”, rekla je Vasvija Vidović, braniteljica optuženih Đelilovića i Čovića.

Sud BiH odlučio je da uvaži molbu Odbrana, te naložio Tužilaštvu da reducira broj svjedoka na pola, a da među njima ostavi samo oštećene.

Optuženi su uhapšeni 22. novembra 2011. godine, od kada se nalaze u pritvoru.

Nezir Kazić negirao krivicu

Đelilović i ostali: Nezir Kazić negirao krivicu

Đelilović i ostali

27 februar 2012 Nakon što je prethodno izjavio da nije razumio optužnicu, Nezir Kazić je negirao krivicu za zločine počinjene u općini Hadžići.

“Nisam kriv ni po jednoj tački optužnice”, rekao je Kazić u Sudu BiH, istaknuvši da se “ne može naći” u zajedničkoj optužnici s još sedmoricom optuženih za zločine počinjene u općini Hadžići.

Kazić je optužen zajedno s Mustafom Đelilovićem, Fadilom Čovićem, Mirsadom Šabićem, Bećirom Hujićem, Halidom Čovićem, Šerifom Mešanovićem i Nerminom Kalemberom za zločine počinjene nad osobama srpske i hrvatske nacionalnosti koje su držane u logoru “Silos” u Tarčinu, te objektima za zatočenje u prostorijama Osnovne škole “9. maj” u Pazariću, kao i logoru u magacinima kasarne “Krupa”.

Državno tužilaštvo smatra da je veliki broj civila i ratnih zarobljenika bio protivpravno zatočen u navedenim objektima, gdje su bili izloženi nečovječnom postupanju, mučenju, namjernom nanošenju snažnog tjelesnog ili duševnog bola ili patnje i prisiljavanju na prinudni rad, uz oduzimanje prava na pravično suđenje, a neke su osobe i preminule.

Prema optužnici, Mustafa Đelilović je bio predsjednik Skupštine općine Hadžići i predsjednik Kriznog štaba, a kasnije Ratnog predsjedništva općine Hadžići, Fadil Čović načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) Hadžići i član Kriznog štaba, a Mirsad Šabić komandir Policijske stanice Pazarić.

Optuženi Nezir Kazić je, kako se navodi, bio komandant 9. brdske brigade Armije BiH (ABiH), a Bećir Hujić i Halid Čović su obavljali funkcije upravnika i zamjenika upravnika logora “Silos”.

Šerif Mešanović je, prema optužnici, bio jedan od zamjenika upravnika u “Silosu” i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u “Silosu”.

Sedmorica optuženih, izuzev Kazića, negirali su krivicu na prošlom ročištu, 21. februara. Tada je Kazić rekao da ne razumije optužnicu te da je potrebno da se konsultuje s braniocem. Nakon toga je Mira Smajlović, sutkinja za prethodno saslušanje Suda BiH, odredila posebno ročište na kojem se četvrtooptuženi izjasnio o krivici.

Optuženi se nalaze u pritvoru od 24. novembra 2011. godine.

Suđenje optuženima bi trebalo početi u narednih 30 ili 60 dana.

Đelilović i ostali: Negiranje krivice i nerazumijevanje optužnice

Đelilović i ostali: Negiranje krivice i nerazumijevanje optužnice

Đelilović i ostali

21 februar 2012 Pred Sudom BiH sedmorica optuženih su negirala krivicu za zločin počinjen nad civilima i ratnim zarobljenicima na području općine Hadžići, dok će se optuženi Nezir Kazić naknadno izjasniti o krivici.

Na ročištu za izjašnjenje o krivnji, optuženi Mustafa Đelilović, Fadil Čović, Mirsad Šabić, Bećir Hujić, Halid Čović, Šerif Mešanović i Nermin Kalember su kazali kako nisu krivi ni po jednoj tački optužnice, dok će se četvrtooptuženi Nezir Kazić o krivnji izjasniti nakon konsultacija sa svojim braniocem.


“Nisam kriv ni po jednoj tački optužnice”, kazao je svaki od sedmorice optuženih.


Četvrtooptuženi Kazić je rekao da nije razumio optužnicu, te da nije imao vremena da se konsultuje sa svojim braniocem, nakon čega je Mira Smajlović, sutkinja za prethodno saslušanje Suda BiH, kazala da će biti zakazano drugo ročište na kojem će se optuženi izjasniti o krivici.


Svu osmoricu optuženih Tužilaštvo BiH tereti za zločine počinjene nad osobama srpske i hrvatske nacionalnosti koje su držane u logoru “Silos” u Tarčinu, te objektima za zatočenje u prostorijama Osnovne škole “9. maj” u Pazariću, kao i logoru u magacinima kasarne “Krupa”.


Državno tužilaštvo smatra da je veliki broj civila i ratnih zarobljenika bio protivpravno zatočen u navedenim objektima, gdje su bili izloženi nečovječnom postupanju, mučenju, namjernom nanošenju snažnog tjelesnog ili duševnog bola ili patnje i prisiljavanju na prinudni rad, uz oduzimanje prava na pravično suđenje, a neke su osobe i preminule.


Prema optužnici, Mustafa Đelilović je bio predsjednik Skupštine općine Hadžići i predsjednik Kriznog štaba, a kasnije Ratnog predsjedništva općine Hadžići, Fadil Čović načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) Hadžići i član Kriznog štaba, a Mirsad Šabić komandir Policijske stanice Pazarić.


Optuženi Nezir Kazić je, kako se navodi, bio komandant 9. brdske brigade Armije BiH (ABiH), a Bećir Hujić i Halid Čović su obavljali funkcije upravnika i zamjenika upravnika logora “Silos”.


Šerif Mešanović je, prema optužnici, bio jedan od zamjenika upravnika u “Silosu” i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u “Silosu”.


Optuženi se nalaze u pritvoru od 24. novembra 2011. godine.


Početak suđenja optuženima trebao bi započeti u narednih 30 ili 60 dana.

Produžen pritvor do okončanja suđenja

Produžen pritvor optuženima za zločine u Hadžićima

Silos

19 januar 2012 Sud BiH produžio je pritvor osmorici optuženih za zločine na području Hadžića zbog mogućnosti uticaja na svjedoke i saučesnike.

Kako je potvrđeno u Sudu BiH, pritvor je, nakon potvrđivanja optužnice, produžen do okončanja suđenja, a naredna kontrola opravdanosti ove mjere je 17. marta ove godine.

Optužnica tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Mirsada Šabića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera za zločine protiv civila i ratnih zarobljenika u logoru “Silos” i drugim objektima na području opštine Hadžići.

Oni su, kako se navodi, od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu u okviru kojeg su počinili zločin protiv civila i ratnih zarobljenika srpske nacionalnosti.

Prema optužnici, Đelilović je u to vrijeme bio predsjednik Skupštine, Kriznog štaba i Ratnog predsjedništva opštine Hadžići, Fadil Čović načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) Hadžići i član Kriznog štaba, a Mirsad Šabić komandir Policijske stanice Pazarić.

Bećir Hujić je bio upravnik, kao i zamjenik upravnika logora “Silos”, a iste funkcije obavljao je i Halid Čović. Šerif Mešanović je, prema optužnici, bio jedan od zamjenika upravnika u Silosu i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u Silosu.

Kako se navodi u optužnici, zločini su počinjeni u objektu “Silos” u Tarčinu, Osnovnoj školi “9. maj” u Pazariću i u magacinu kasarne “Krupa” u Zoviku.

Đelilović i ostali: Oprez zbog 250 svjedoka

Đelilović i ostali: Oprez zbog 250 svjedoka

Silos

17 januar 2012 Tužilaštvo BiH zatražilo je produženje pritvora Mustafi Đeliloviću i još sedmorici optuženih za zločine na području Hadžića zbog mogućnosti uticaja na svjedoke i saučesnike.

Odbrane su se usprotivile ovom prijedlogu kao neosnovanom, predlažući određivanje mjera kojima bi se eventualni uticaj onemogućio.

“Postoji opasnost da bi optuženi na slobodi ometali dalji tok krivičnog postupka uticajem na svjedoke i saučesnike. Oni žive na malom geografskom području, gdje žive i svjedoci, tako da su objektivne mogućnosti, ne samo za međusobne, nego i za kontakte sa svjedocima”, naveo je tužilac Marjan Pogačnik.

On je dodao da je već izvršen uticaj na jednog od svjedoka, kojem je jedan bivši pripadnik policije u Hadžićima rekao: “Daj kume, što bezveze dajete izjave i uvaljujete ljude. Ne možete uvaljivati ljude koji s tim nemaju veze”.

Odbrana je ove argumente tužioca odbacila, ističući da nijedan od optuženih nije kontaktirao svjedoke.

“Moj klijent nije u mogućnosti da kontaktira ni sa jednim od 250 svjedoka. Izjave 20 svjedoka odnose se na mog klijenta i svi oni žive u Republici Srpskoj”, kazao je Duško Tomić, branilac Nermina Kalembera.

Svi branioci su istakli i da su se u sličnom predmetu pred Sudom BiH optuženi, kojima su na teret također bili stavljeni zločini u logoru, branili sa slobode.

“Kada tužilac ukazuje na mogućnost međusobnog kontakta, treba istaći da Tužilaštvo ovu istragu vodi od 2005. godine”, rekla je Edina Rešidović, branilac prvooptuženog Đelilovića.

Optužnica Đelilovića i ostale tereti za zločine protiv civila i ratnih zarobljenika u logoru Silos i drugim objektima na području opštine Hadžići.

Optužnica tereti Mustafu Đelilovića, Fadila Čovića, Mirsada Šabića, Nezira Kazića, Bećira Hujića, Halida Čovića, Šerifa Mešanovića i Nermina Kalembera da su od 1992. do 1996. godine učestvovali u sistemskom udruženom zločinačkom poduhvatu u okviru kojeg su počinili zločin protiv civila i ratnih zarobljenika srpske nacionalnosti.

Kako se navodi u optužnici, zločini su počinjeni u objektu Silos u Tarčinu, Osnovnoj školi “9. maj” u Pazariću i u magacinu kasarne “Krupa” u Zoviku.

Prema optužnici, Mustafa Đelilović je u to vrijeme bio predsjednik Skupštine opštine Hadžići i predsjednik Kriznog štaba, a kasnije Ratnog predsjedništva opštine Hadžići, Fadil Čović načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) Hadžići i član Kriznog štaba, a Mirsad Šabić komandir Policijske stanice Pazarić.

Bećir Hujić je bio upravnik, kao i zamjenik upravnika logora Silos, a iste funkcije obavljao je i Halid Čović.

Šerif Mešanović je, prema optužnici, bio jedan od zamjenika upravnika u Silosu i upravnik logora u magacinu u kasarni “Krupa”, a Nermin Kalember stražar u Silosu.

Cerić čini sve da "ozakoni postojanje duplih standarda"

Poglavar Islamske zajednice u BiH Mustafa Cerić primio je u Sarajevu, u petak po podne, članove porodica osam Bošnjaka koji su novembra prošle godine uhapšeni po nalogu Tužilaštva BiH u Hadžićima, u blizini Sarajeva, zbog sumnje da su počinili ratni zločin u zatvoru Silos u Tarčinu. Cerić je primio porodice na dan kada Srbi obeležavaju godišnjicu zatvaranja jednog od najvećih mučilišta tokom rata u Bosni.

U razgovoru sa reisom, porodice osumnjičenih su objasnile da su u Silos zatvarani ljudi "kod kojih je pronađeno više od 1.000 komada oružja", te da tamo niko nije ubijen. Cerić je podržao zahtev porodica da se uhapšeni brane sa slobode i poručio da je borba muslimana u Bosni bila legitimna.


Ovaj susret dodatno je ustalasao ionako užarenu atmosferu u Bosni i izazvao niz reakcija kako političara RS, tako i mnogih nevladinih organizacija. Predsednik Organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Republike Srpske Nedeljko Mitrović, kaže za "Vesti" da je "ovo kap koja je prelila čašu žuči".

Šamar žrtvama Poslanik SDS-a u Parlamentarnoj skupštini BiH, Aleksandra Pandurević, kaže da je sastanak Cerića sa porodicama optuženih za ratne zločine "šamar srpskim žrtvama i atak na Dejtonski mirovni sporazum". "Takvo ponašanje potvrđuje da ni Islamska verska zajednica, a ni politički faktori u FBiH, nisu spremni da priznaju bilo kakav zločin nad srpskim narodom, pa i onaj koji je čak i Haški tribunal procesuirao i pod određenom oznakom vratio u BiH na procesuiranje", kaže ona.

- Ovo je direktno uplitanje u sudski proces i potez koji dodatno destabilizuje ionako krhku situaciju u BiH. Žalosno je što se pod blagoslovom međunarodne zajednice i dalje negiraju srpske žrtve u ratu, a posebno da je najmanje 30.000 Srba ubijeno - kaže Mitrović.


I predsednik Saveza logoraša RS Branislav Dukić ocenjuje da Cerić "omalovažava logoraše koji su pretrpeli stravične torture u Silosu".

- Ovakvi Cerićevi potezi vode "arapskom proleću", da bi sutra srpski i hrvatski narod morao da napušta BiH - kazao je Dukić.

Šef Kluba srpskih delegata u Domu naroda Parlamentarne skupštine BiH, Staša Košarac, istakao je da bi bilo logično da Mustafa Cerić, kao verski poglavar, pozove sve koji su činili ratne zločine da se predaju, a od države da sve ratne zločine procesuira na isti način. "Pošto to ne čini, onda Cerić ne može da ima ulogu verskog poglavara Islamske zajednice u BiH", kaže Košarac.

Prema optužnici Tužilaštva, u logoru Silos je protivpravno zatvoreno najmanje 500 civila srpske nacionalnosti, kao i najmanje 90 osoba hrvatske nacionalnosti. Takođe, u prostorijama Osnovne škole "9. maj" u Pazariću bilo je zatvoreno najmanje 140 Srba, a u magacinima kasarne Krupa u Zoviku oko 150 Srba i 30 Hrvata.

U optužnici se navodi da su zatvoreni civili bili izloženi nečovečnom postupanju, mučenju, namernom nanošenju snažnog telesnog ili duševnog bola, nanošenju velikih patnji i povreda telesnog integriteta ili zdravlja, oduzimanju prava na pravično suđenje, kao i prisiljavanju na prinudni rad.

Kalabić: Još dublje podele Šef poslaničkog kluba SNSD-a u Predstavničkom domu Parlamenta BiH, Drago Kalabić, ocenio je da Cerić čini sve da "ozakoni postojanje duplih standarda". - Prema tom modelu, Bošnjaci su nevini, a Srbi zločinci. Srpske žrtve su nebitne, a bošnjačke treba preuveličavati. Na ovaj način, Cerić samo produbljuje ionako duboke podele među narodima. Ako mu je to cilj, neka već jednom obelodani tu svoju nameru - precizirao je Kalabić.

Zatraženo produženje pritvora osmorici osumnjičenih

  

20 decembar 2011   Državno tužilaštvo zatražilo je produženje pritvora osmorici osumnjičenih za zločine u logoru Silos i drugim mjestima zatočenja na području općine Hadžići, dok se Odbrana usprotivila ovom prijedlogu, tražeći da se pritvor zamijeni mjerama zabrane.

                                                                                                                                 Marjan Pogačnik, tužilac Tužilaštva BiH, zatražio je produženje pritvora osumnjičenima za 60 dana zbog postojanja bojazni da bi osumnjičeni, boraveći na slobodi, mogli uticali na svjedoke i saučesnike.

Odbrane osumnjičenih su se usprotivile prijedlogu Tužilaštva BiH navodeći da su razlozi Optužbe “neosnovani i paušalni”. Sud BiH će odluku donijeti naknadno.

Mustafa Đelilović, Fadil Čović, Mirsad Šabić, Nezir Kazić, Bećir Hujić, Halid Čović, Šerif Mešanović i Nermin Kalember sumnjiče se za učestvovanje u zločinima na području Tarčina u periodu između 1992. i 1995. godine.

Tužilaštvo BiH smatra da je Mustafa Đelilović bio predsjednik Skupštine općine Hadžići, a istovremeno i predsjednik Kriznog štaba i Ratnog predsjedništva općine Hadžići, Fadil Čović načelnik Stanice javne bezbjednosti (SJB) Hadžići, a Mirsad Šabić policajac SJB-a Hadžići.

Uz njih, za iste zločine se sumnjiče Nezir Kazić, bivši komandant Devete brdske brigade Armije Bosne i Hercegovine (ABiH), te Bećir Hujić, bivši upravnik logora Silos, Halid Čović i Šerif Mešanović, bivši zamjenici upravnika logora, te Nermin Kalember, nekadašnji stražar u istom objektu.

Tužilac Pogačnik je naveo i da mu je vrijeme od 60 dana potrebno za završetak istrage, odnosno saslušanje svjedoka i analiziranje materijalne dokumentacije, među kojom je i dokumentacija privremeno oduzeta od osumnjičenih.

Pogačnik je dodao da su ova osmorica osumnjičenih činila “lanac” međusobno povezanih uloga čiji je cilj bilo sistematsko hapšenje srpskog stanovništva iz Pazarića, Hadžića i Tarčina, i njihovo zatvaranje u mjesta zatočenja u logoru Silos, te objektima za zatočenje u prostorijama Osnovne škole “9. maj” u Pazariću, kao i logoru u magacinima kasarne “Krupa”.

“Kroz te objekte je prošlo više od 500 osoba, to su osobe koje su i danas traumatizirane i nije teško vršiti uticaj na njih”, istakao je Pogačnik, dodavši da su pripadnici Državne agencije za istrage i zaštitu (SIPA) 15. novembra ove godine sačinili službenu zabilješku da je vršen uticaj na jednog svjedoka.

Tužilac nije naveo ko je vršio uticaj na ovog svjedoka, dok su Odbrane ustvrdile da to nije uradio niko od osumnjičenih.

Branioci sve osmorice osumnjičenih ustvrdili su da Tužilaštvo BiH nije dostavilo dokaze da su njihovi klijenti počinili djela za koja se sumnjiče, te da ne postoje dokazi o razlozima za produženje pritvora.

“Čovjek koji je utjecao na svjedoka nema nikakve veze ni s jednim osumnjičenim”, kazao Refik Serdarević, branilac osumnjičenog Šerifa Mešanovića.

Osumnjičeni su uhapšeni 22. novembra ove godine, od kada se nalaze u pritvoru.

Логораши Силоса из Сиднеја туже БиХ

Datum: 14.12.2011 22:00
Autor: Горан Маунага

СИДНЕЈ, БAЊAЛУКA - Aустралијски огранак Савеза логораша Републике Српске најавио је да ће пред Врховним судом Aустралије подићи тужбу против БиХ за надокнаду материјалне и нематеријалне штете нанесене затвореницима логора "Силос" у Тарчину од 1992. до 1996. године.

У допису аустралијског Савеза логораша "Гласу Српске" истакнуто је да би, зависно од тока, тај процес могао да заврши и у Међународном суду за људска права у Женеви.
- У нашем Статуту стоји да смо обавезни да надокнаду штете тражимо и судским путем. Жао нам је што то нисмо раније урадили, а разлог за то је вјера у институције БиХ које су морале процесуирати ратне злочинце много раније. Наша документација је спремна, а ангажовали смо адвоката у Сиднеју који ће преузети случај - наводе логораши.

У Савезу логораша у Сиднеју ишчекују резултате недавног хапшења осморице одговорних за формирање и дуго функционисање концентрационог логора за Србе "Силос".

- Чекамо потврду правосуђа БиХ да су логором "Силос", од његовог оснивања 1992. све до затварања 1996. године, оперативно руководиле власти РБиХ. Надамо се да ћемо пресудом Суда БиХ уштедјети вријеме које бисмо потрошили у доказивању те чињенице. Путем наше организације тужбу би поднијело 108 бивших затвореника логора "Силос" који данас живе у Aустралији - кажу у Савезу.

Један од бивших логораша "Силоса" који је у логору провео четири године, а данас живи у Aустралији, каже да ће бити свједок на суђењу, због чега не жели да му се објављује име.

- Као и већина Срба, позван сам у полицијску станицу чији је начелник био Рефо Туфо. То је било 2. јуна 1992. године. Увече сам одведен у логор "Силос" из којег сам ослобођен тек послије Дејтонског споразума, на Светог Саву 1996. године. И данас осјетим посљедице тортура. Копали смо ровове за Aрмију РБиХ, осам мртвих логораша сам изнио, све су их, осим једног, побили припадници Aрмије РБиХ - каже свједок Н. Н.

Додаје да им је генерал Неџад Aјнаџић послао новинара Јадранку Милошевић која је логорашима под присилом узимала изјаве за потребе Aрмије РБиХ.

- Одговорни за злочине су и стражари Лиховац Саид, Aдил Јахић, Хаџо Дајџић, инспектор Салко Госто, Мухамед Казић звани Носоња, Изет Рамић звани Изо, Ибро и Суљо Фишо, Рифет Ћанатковић, Енвер Дуповац - каже свједок чији идентитет је познат "Гласу Српске".

Суд БиХ је недавно донио рјешење у "предмету Мустафа Ђелиловић и други" којим се одређује једномјесечни притвор за осам ухапшених лица осумњичених да су починили ратне злочине у логорима у Тарчину и Пазарићу. Притвор према том рјешењу може трајати до 22. децембра.

Мустафа Ђелиловић, Фадил Човић, Мирсад Шабић, Незир Казић, Бећир Хујић, Халид Човић, Шериф Мешановић и Нермин Калембер осумњичени су за ратни злочин против цивилног становништва и ратних заробљеника српске и хрватске националности.

Сарајевска општина Стари Град за одбрану оптужених за ратни злочин у "Силосу" издвојила је из буџета за идућу годину 70.000 КМ, општина Илиџа 100.000 марака, а Градско вијеће Сарајева 50.000 КМ.

"Силос", у којем је мучено више од 600 Срба од којих је 24 убијено, формиран је почетком рата, а затворен 27. јануара 1996. године, два мјесеца послије потписивања Дејтона.

Одштета

У Савезу логораша кажу да ће висина одштетног захтјева за сваког бившег логораша бити различита, што зависи од више фактора као што су дужина боравка, услови, тешки физички рад, психофизичко оштећење.

- Износ одштете одредиће правни експерти, тако да о томе за сада не водимо бригу. Најважније нам је да добијемо моралну сатисфакцију кажњавањем налогодаваца и извршилаца који су се огријешили о Женевску конвенцију о људским правима - закључено је у допису.

"Oj Silose"(iz pera Senada Avdica-Slobodna Bosna)

Zašto nova vlast u Federaciji, SDP-ova, Lagumdžijina, poreskim obveznicima trpa zločine počinjene pod SDA diktaturom

piše:Senad Avdić i Slobodna Bosna

Neko je, vladajuća većina u mojoj općini, Stari Grad Sarajevo, odlučio da iz budžeta za narednu godinu izdvoji sedamdeset hiljada maraka kao simboličan čin podrške advokatima koji brane uhapšene osumnjičene ratne zločince iz Hadžića. Navodno je Općina Ilidža za tu pravosudnu operaciju izdvojila čitavih sto hiljada maraka, Gradsko vijeće Sarajeva pedeset hiljada, a izdašan budžetski poklon tek se očekuje od Vlade Kantona Sarajevo. Zašto bi, zbog čega bi poreski obveznici Starog Grada plaćali sudsko-pravosudne nadnice advokatima nekih baraba iz Hadžića koji su van „svake razumne sumnje" u logoru "Silos"- Tarčin držali zatočenike?

Kome je, čemu je služio taj zločinački provizorij, Silos u Hadžićima? Čija je pamet u tom zatvoru četiri godine držala Slavka Jovičića Slavuja, recentnog državnog parlamentarca koji je odrapio tri-četiri teške godine logoraške torture u hadžićkom Silosu? Ko je iz vojnih, ili civilnih instanci osmislio taj uzaludni logor u Hadžićima? Hajdemo ovako: Slavku Jovičiću Slavuju svako jutro narede ti provincijski dušmani da zajaše konja kojeg je neko nacrtao na zidu! Kako Slavko krene, ubrzavaju ga nadležni istražitelji da se razlupa o zidne novine: zajaši na zidu nacrtanog konja; ne valja, ne valja i sto puta nije u redu.

Negdje u ratu upoznao sam ratnog načelnika Hadžića, jednog debelguzog besposličara, džamijskog fanatika, strukturiranog seoskog prevaranta Mustafu Dželilovića, šefa Ratnog predsjedništva općine Hadžići „u rasejanju". Kad je bio u snazi, logističkoj milosti, Mustafa Muta Dželilović je u svakom od džepova imao po sto-dvjesto hiljada maraka. Jednom mu se, Dželiloviću, zalomilo da iz Zagreba do slobodnih teritorija dobaci neke zeznute prislušne uređaje - ovlastio ga šef svih hulja Hasan Čengić.

Znate li ko je Hasan Čengić u globalnom poretku? Onaj što je dobio pare iz Kartuma u Sudanu od Osame bin Ladena pa ih proslijedio Osaminom nasljedniku Zavahiriju?

Ima kreten, radi u Obavještajno-sigurnosnoj agenciji (OSA), Bašić se preziva, koji je nekad kad mu se ćefnulo u Varešu silovao nezaštićenu Hrvaticu. Taj Bašić, ta mrcina, kojoj tek treba dokazati gnusni zločin, cijelu svoju priču, ako je uopće ima, mora objasniti na Sudu Bosne i Hercegovine. Koja je institucija nadležna da finansijski i logistički podrži čovjeka koji je osumnjičen za najteže zločine? Ova vlast, najnovija i najdemokratskija, tom fenomenu pristupa selektivno, kako joj se ćefne. Nedavno je moj dobar drug, uticajni advokat Fahrija Karkin pravomoćno oslobodio Samira Bejtića, optuženog za klanja srpskih civila na Kazanima. Kazani su općina Stari Grad, dakle tamo gdje sam i ja prijavljen i, čudna mi čuda, nije me niko pitao da iz svojih poreskih obaveza plaćam apanažu Fahriji Karkinu i njegovom nedokazanom zločincu Samiru Bejtiću. Ismet Dahić, predratni policijski šef a ratni vojni načelnik, veli ovih dana da advokatima koji zastupaju osobe optužene za ratne zločine treba platiti sto hiljada maraka. Vjerovatno je cijena tržišno osmišljena, ali ko to treba platiti? Iz čijeg će se džepa te pare izvući?!

Bio jednom jedan čovjek, policajac i „nadzorni organ" u Hadžićima, umro je i ne bih duljio o teškom slučaju. Bio je komandir policije u Novom Sarajevu, kontrolirao hotel Bristol i ostale popratne objekte. Penzionisao se negdje pred rat i aktivirao u nekim podbjelašničkim, policijskim maglama. Negdje usred rata kazao sam gospodinu da ga je malo „ponijela pjesma", da se patriotski dug ne dokazuje kroz volumen uhapšenih, zarobljenih četnika. Nije gospodin policajac imao priliku da se uvjeri u moje Nostradamus operacije. I, na šta smo na kraju spali? Na to da mi, poreski obveznici općine Stari Grad odvajamo od usta kako bi platili odbranu neodgovornih huligana koji su hapsili po Hadžićima. Onaj čovjek sa početka teksta, Slavko Jovičić Slavuj, državni parlamentarac i skupštinski partybreaker, htio on to priznati ili ne htio, ispričao mi je tešku, turobnu šaljivdžijsku priču: Molio Slavko Harisa Silajdžića, nekim svojim vezama dobacio do njega dok je bio u logoru, da ga oslobode iz Silosa. Slavko molio, Haris obećao, ništa od toga nije se desilo. Pa, negdje iza rata sretnu se Slavko i Haris na Palama, i premijer Bosne i Hercegovine Silajdžić uljudno se ispriča Jovičiću: „Burazeru, četiri puta sam za tebe molio Aliju, da te puste iz zatvora i nisam uspio." A, dovitljivi prigradski parlamentarac Jovičić odgovorio Silajdžiću: „Dobro je da nisi pet puta molio, odležao bih u Silosu pet godina, za svaki put kad si ti molio ja sam 'odvalio' godinu u Silosu."

Šta koga briga je li neko u Hadžićima počinio nepravilnosti ili ih nije počinio? Postoji pravosudni poredak, tužilac 'vamo, advokat tamo, pa nek se naguravaju do mile volje. Ako meni iz džepa neko uzima pare za nepodopštine koje su se „omakle" nasilnicima iz Hadžića, to je javna, vrlo pljačkaška operacija koju ja ne želim logisticirati. Neku su moju poznanicu neki moji poznanici držali u priručnom pritvoru - pljačkali, silovali, usred Sarajeva, stravičan, užasan, grozan zločin.

Nešto se od toga provuklo i kroz pravosudne spise. Eto, ih tamo! Samo nek se zakonski od mojih usta i usta milion poštenih ljudi ne odvaja deset, petnaest maraka u ime zaštite tih poganćera koji su radili mozgu neprihvatljive operacije u ime patriotizma. Kakve ja veze imam sa zločinima u Hadžićima, odnosno na rubnim dijelovima Hadžića?! Nikakve! Postoji li ikakav način da se mene dovede u vezu sa Mustafom Dželilovićem? Ne postoji! Bi li Mustafa Dželilović pišljivu marku dao da mene od nečega odbrani?! Ne bi. A, šta sam ja kriv i što su građani općine Stari Grad krivi da im se iz novčanika sistemski i strukturalno vade pare za odbranu osam kabadahija iz Hadžića?

У ПОВОДУ ПРИТВАРАЊА ОСМОРИЦЕ ОПТУЖЕНИХ ЗА ЛОГОР '' СИЛОС''

 

The Association Of Camp Inmates Of Republic Of Srpska Branch of NSW – Australia Republic Of Srpska ABN No: 66305059934 Australia

PO Box 82, DOONSIDE NSW 2767 E-mail:  silos9296@hotmail.com

У ПОВОДУ ПРИТВАРАЊА ОСМОРИЦЕ ОПТУЖЕНИХ ЗА ЛОГОР '' СИЛОС''

ПРЕДМЕТ:" СИЛОС"

Чекали смо и у чекању безброј пута љутили се на некога да би себе оправдали јер најтеже нам је љутити се на себе лично. Чекали смо да нам правда дође сама и да злочинци добију заслужено. Чекајући, вријеме је одмицало али нада нас није напуштала и била је ту негдје у подсвијести. Након, ево већ петнаест година Слободе и само што не заборависмо, дочекасмо и прва хапшења одговорних лица што формираше затвор за Србе, касније и Хрвате, познат по злу и дужини трајања логор „Силос"-Тарчин.

Ухапшени су и оптужени 22.11.2011, уз притвор од 30 дана, за затварање и мучење, свакојако малтретирање, пребијање, тровање храном и за још преко 100 различитих мучења, гдје се није поштовао ниједан закон о хуманом третирању затвореника од постанка цивилизације па до данашњих дана, слиједећа лица:

1. Г-дин Мустафа Ђелиловић, предсједник општине Хаџићи и предсједник Кризног штаба Ра-

Тног предсједништва општине Хаџићи.

2. Г-дин Фадил Човић, начелник СЈБ Хаџићи

3. Г-дин Мирсад Шабић, полицајац СЈБ Хаџићи

4. Г-дин Незир Казић, комадант 9. Брдске бригаде

5. Г-дин Бећир Хујић, управник логора Силос

6. Г-дин Халид Човић, замјеник управника

7. Г-дин Шериф Мешановић, замјеник и управник логора „Крупа"

8. Г-дин Нермин Калембер, стражар у логору „Силос"

„Силос“, ул. 27. Јули бб. 71244 Тарчин, БиХ, дужине 110м, ширине 50м, са 32 ћелије(д10 +ш5+в5м) са отвореним плафонима за несметано пуњење пшеницом. Конструисан по Руској технологији за чување робних резерви бивше СФРЈ.

Ми преживјели логораши, данас настањени у Аустралији, Концентрационог логора „Силос“, поздрављамо хапшења и надамо се да је ово само дио ратног ансамбла који је свирао и наступао по злочиначким нотама од 11. Маја 1992 до 27. Јануара 1996 године. Обавеза нам је, окупити све одговорне из тог зликовачког ансамбла и извести пред лице правде.

Позивамо логораше Силоса који данас живе широм свијета, посебно логораше у Аустралији да се присјете, запишу и свједоче. Нек овај текст буде кратко сјећање, логорашима подстрек и снага. Људима добре воље знак да нас морално подрже...

„Силос“ је концентрациони логор.

Концентрациони или сабирни логор је врста затвора која је створена за политичке противнике, припаднике појединих етничких или религијских група цивила из критичног војног подручја или било које групе људи. Концентрациони логори најчешће се стварају током рата и затвореници се налазе у притвору нејчешће без појединачног судског процеса већ по неким ширим критеријумима. (из дефиниције: концентрациони логор)

Из предњег произилази да је објекат гдје смо били затворени, концентрациони логор, те молимо преживјеле логораше, све добронамјерне а посебно молимо особље правног система БиХ да у свакој конверзацији кад се говори о затвору у Тарчину, обавезно користе термин „концентрациони логор Силос-Тарчин“

Наивно вјеровасмо „комшијама“ који су нас убјеђивали у суживот, лажно гарантовали да нам длака са главе неће фалити...

Али, бјесмо криви што политички не подржасмо Алијину исламску Босну,

бјесмо криви што остадосмо Срби, што нам преци за вечеру не промјенише вјеру,

бјесмо криви што се крстимо са три прста и слиједисмо онда, тада и данас наше Православље.

Од кућа одведоше од петнаестак до осамдесетишест година старости, преко 600 Срба укључујући и 12 жена, и затворише у концентрациони логор Силос.

Горе оптужени и остали не дадоше хљеба, не дадоше воде ни за пиће а камоли за прање и купање, ал` дадоше свкодневно батињање, тучу, ломљење рабара, прстију и рука, вилица и зуба, засјецање ножем и поливањем мокраћом из канте у коју смо мокрили јер велику нужду нисмо ни имали. Прошло је преко два мјесеца док су неки логораши осјетили потребу за великом нуждом а и како би од само једне поједене кришке хљеба, за 24 сата, не веће, ко се сјећа, старог паковања кутије цигара нишке Дрине без филтера.

Обично, у поподневним сатима док западно сунце обасја офарбане прозорчиће и кроз исте нам дође мало свијетлости, стајали смо мирно. У страху да не наљутимо „предавача“ који је са врха отворених ћелија псовао нам мајку четничку и све најгоре говорио о Србима и њиховој прљавој религији.“ Предавач“ би предавање завршио наредбом да се Алаху молимо. Клањали смо и наглас викали:“Алаху екберг“.

Исцрпљени, блиједи, полумртви...само би нам очи изгледале велике, топило се месо са наших тијела, кожа прекривала скелет са унутрашњим органима. Кости су долазиле до изражаје, кољена изгледала као рукометне лопте, и подсјећали се слика са ТВ о гладној дјеци Африке. Нисмо вјеровали да се то нама дешава, страх нас је обузео кад су први затвореници почели умирати. Свакодневна глад, исцрпљеност и ментално поражени почели смо халуцинирати. У канцеларији управника, тражећи комад хљеба, умро је Богдан Вујевић.

Пок. Богдан је преживио њемачки логор у Бечу, говорио је нама у ћелији о квалитету хране о кромпиру, коњском месу и седмичним колачима. Ушима нисмо вјеровали, да ли је то могуће!

У ћелији бр.3, дозивајући супругу и тражећи јој кувани купус, умро је Васо Шаренац у својој 86- ој години.

У ћелији бр.5, умро је Крстић Петко у својој 33-ој години...

И за све то је знао и очима својим гледао Енвер Дуповац, бивши црвени кадар, службеник СЈБ, одани Алијин кадар, што и он као његов дедо дочека да и он у дјело спроведе научена усташка злодјела из другог свјетског рата, како" ваља" са Србима.

Концентрациони логор Силос је био у надлежности 9.брдске бригаде. Комадант те бригаде је био г-дин Незир Казић из оближњег села Смуцка, резервни војни официр, склон алкохолу и прије и у току рата. У току рата имао је јаку подршку муслиманског руководства БиХ и самог предсједника, у то вријеме, Алије Изетбеговића. Ту високу функцију потребно је додатно истражити и објаснити преко присних односа његовог брата Алије Казића који је био високо позиционирани функционер полиције у граду Сарајеву и поменутог предсједника БиХ.

Увидјевши да за таку позицију нема адекватно образовање, завршио средњу грађевинску школу, одлучио је оданошћу задржати стаус комаданта. Најлакше му је било ширити лажи и чинити злодјела према Србима-комшијама и тако добити повјерење БиХ исламиста и самог предсједника Изетбеговића. Крајем 1992 године, 143 затвореника су пребачена у логор „Крупа" с намјером да буду сакривена од Међународног Црвеног Крста и послана на прве борбене линије на радове војно-инжењеријских послова. То се је и десило, тако да су радови извођени на планини Игман, Ормањ, и просторима Храснице, Соколовић Колоније и Бутмира.

Казић Незир је одобрио то пребацивање још једном прекршио Женевску Конвенцију, коју ће поновити и касније. Оптужени комадант, г-дин Незир Казић, године 1994 је смијењен са позиције комаданта 9.брдске и као награду добио премјештење у град Сарајево у инжињеријски штаб Армије БиХ. И опет да би одбранио позицију, године 1995, повлачи групу од 30 затвореника Силоса на ратиште Сарајева. У тој муслиманској офанзиви те 1995 године затвореници су кориштени да освоје српске положаје који они нису могли освојити за цијело вријеме рата. Како?

Затвореници су копали транше са лисицама на рукама кроз које је била провучена челична сајла. Копали су право на српска утврђења на бункере Војске Републике Српске. На такав начин је погинуо Дане Чича три метра од српског бункера. Покојни Дане је уништен ручним бацачем тако да је фамилија од посмртних остатака, након размјене, сахранила само доњи дио трупа.

Од те групе, њих 26 је рањено. Двојица затвореника су трајно осакаћена, остали носе ожиљке и гелере експлозивних средстава.

На уређењу саобраћајница, заштитних прстенова и самог тунела испод аеродромске писте на Бутмиру, а који је поред осталог служио и за тајне изласке предсједника Изетбеговића, погинуло је на десетине храсничких затвореника и храсничких Срба из цивилног радног вода.

Поред њих принудне радове су вршили и затвореници концентрационог логора „Силос". Њих шест је убијено, Горан Андрић од дејства артиљерије зараћених страна. Мученици: Славиша Капетина, Ранко Варагић и Милан Крстић стријељани након бјекства двојице логораша као опомена за остале. Под сумњивим околностима, кратким рафалима са положаје Армије БиХ, погинили су: Војо Шуваило и Слободан,звани Мишо, Крстић.

Данас у Аустралији живи стотињак преживјелих мученика концентрационог логора Силос, неколицина њих је умрла и није дочекала ова хапшења. Преживјелима остаје обавеза да се присјете и да свједоче.

Савез логораша републике Српске, огранак за НСВ-Аустралија,инц., ускоро, ако Бог да, покреће тужбу против државе БиХ за надокнаду материјалне и нематеријалне штете. Надамо се да ћемо успјети и нећемо поновити грешку родитеља и дједова наших који су шутили и сакрили истину о злочину према нашем народу учињеном у току другог свјетског рата, кад се о истини није смјело говорити.

Рецимо истину нек наша дјеца знају, нек наша унучад знају, нек историја зна о жртвама и борбама српског народа. На положеним животима, логорашким патњама градила се је Република Српска, нашим ћутањем ставићемо се на страну оних који желе да је укину.

Имамо право на истину и користимо сваку прилику да аустралској јавности и аустралским политичарима предочимо истину о рату у БиХ.

Предсједништво СЛРС,

огранак за НСВ-Аустралија,инц
The Association Of Camp Inmates Of Republic Of Srpska Branch of NSW – Australia Republic Of Srpska ABN No: 66305059934 Australia

PO Box 82, DOONSIDE NSW 2767 E-mail: silos9296@hotmail.com

Odgovorni za Silos

Alađuz (Omer) Vahid, rođ. 03. 05. 1958. god. Mokrine, opština Hadžići, mjesto stalnog boravka Omladinska 7, Hadžići, zamjenik komandira bivše stanice milicije Hadžići; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što je zajedno s drugima organizovao koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93)

Gosto Salko, iz Smucke, pripadnik MOS, isljednik u logoru u Tarčinu koji se isticao u prebijanju zatvorenika; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. U napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji jeprošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao uzlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-1 3 1)

Dajdžić Hadžo, pripadnik MOS; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima u periodu od 29. 12. 1992. god. do 30. 09. 1993. god. U logoru za Srbe Krupa kod Pazarića gdje je učestvovao u fizičkom zlostavljanju 137 lica srpske nacionalnosti, odvođenje na prinudne radove, kopanje tranšea i obavljanje poljoprivrednih poslova.

Dupovac Enver, rođ. 1951. god. u Dupovcima kod Hadžića, glavni inspektor MUP u BiH,organizovao masovnu tuču logoraša 04. 06. 1992. god. i učestvovao u osnivanju logora i hapšenju Srba; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada jeovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neustavne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim suizvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-1 3 1)

Dupovac (Husein) Enver, rođ. 30. 11. 1950. god. Dupovci, opština Hadžići, stalno nastanjen SPS bb, Hadžići; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. Smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93)

Dželilović (Salih) Mustafa, rođ. 13. 11. 1955. god. u Kućicama, opština Hadžići, stalno nastanjen u Kućicama, opština Hadžići, predsjednik SDA u bivšoj, opština Hadžići, predsjednik, opština Hadžići, učesnik u organizovanju MOS-a; - odgovoran je, kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. napodručju opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojom propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno je stradalo devet lica (sadržani u KP 28/93)

Ibrica (Mehmed) Muris, rođ. 07. 08. 1960. god. Vrbanja, Tarčin, opština Hadžići, gdje je bio stalno nastanjen, sekretar opštine Hadžići; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93)

Isić (Šaban) Fadil, rođ. 24. 09. 1950. god. u Binježevu, Hadžići, vođa sektora muslimanske policije Pazarić; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. Na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93)

Jahić Adil, iz Lepenice, opština Kiseljak, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Jamaković (Ibro) Ibrahim, rođ. 22. 05. 1949. god. u Žunovnici, opština Hadžići gdje je i stalno nastanjen, policajac-čuvar u zatvorima Pazarić i Tarčin; - odgovoran je za organizaciju i izvršenje zločina u periodu od maja 1992. god. Do 1993. god. nad srpskim stanovništvom u logoru "Silos"-Tarčin, OŠ "Krupa" gdje su vršili zlostavljanje, maltretiranje i ubijanje.

Kalember (Salih) Nermin zv. "Buba", rođ. 10. 10. 1969. god., iz sela Korča, opština Hadžići, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvimborbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao uzlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-1 3 1)

Karišik Ismet; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren ulogor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Katkić Mustafa, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama, starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama(imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Kazić Muhamed, iz sela Trzanj kod Tarčina, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Kazić Nezir, komandant 109.(9) Brdske brigade (ranije 9. brigade), pod čijom je neposrednom komandom bio logor Tarčin do 1995. god., za čiju brigadu su zatvorenici iz Tarčina izvodili radove na prvoj borbenoj liniji, nije dozvoljavao posete MCK; - odgovoran je za učešće 11.05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Keća Asim, stražar, pripadnik MOS; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 30. 12. 1992. god. do 18. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u Krupi kod Pazarića gdje je učestvovao u fizičkom zlostavljanju i ponižavanju logoraša na razne načine, prinudni rad za sječu drva, utovarivanje istovarivanje municije i hrane.

Lihovac Said, iz Pazarića, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Marić Zehro, iz sela Budimolići, opština Hadžići, komandant TO u Hadžićima, inicijator hapšenja Srba i odvođenja u logor Tarčin; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Mešanović Šerif, upravnik logora u Krupi, pripadnik MOS; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 30. 12. 1992. god. do 18. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u Krupi kod Pazarića gdje je učestvovao u fizičkom zlostavljanju i ponižavanju logoraša na razne načine, prinudni rad za sječu drva, utovarivanje istovarivanjemunicije i hrane; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima u periodu od 29. 12. 1992. god. do 30. 09. 1993. god. u logoru za Srbe Krupa kod Pazarića gdje je učestvovao u fizičkom zlostavljanju 137 lica srpske nacionalnosti, odvođenje na prinudne radove, kopanje tranšea i obavljanje poljoprivrednih poslova; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture , a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Mehmedić (Bajro) Seid, rođ. 07. 01. 1938. god. u Jeleču a nastanjen Dub bb Pazarić, opština Hadžići, po zanimanju bravar, zaposlen u "Energoinvestu", oženjen, otac četvero djece, pripadnik TO, počinio krivično djelo silovanja, mučenja, zatvaranja Srba i Srpkinja. Krivična prijava od CSB Hadžići pod brojem: 15-7/02 KU-27/93 od 19. 04. 1993. god. i upućena VT Sarajevo.

Merđanović (Ramiz) Ismet, rođ. 22. 11.1947. god. u Žunovnici, Hadžići gdje je stalno i nastanjen, komandir rezervne stanice milicije iz Žunovnice; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93).

Milošević (Ilija) Jadranka, rođ. 21. 02. 1961. god. Sarajevo, Centar, stalno nastanjena Bjelašnička 48, Pazarić, šef informativne djelatnosti muslimanskih organa u Pazariću; - odgovorna je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovala u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93)

Muhibić Šaban, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz kojije prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a nogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama na kojima je 23 poginulo (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Mujan (Salko) Avdo, rođ. 1959. god., komandir vojne policije u Pazariću, učestvovao u hapšenju Srba u Pazariću i njihovom odvođenju u Tarčin; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a nogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama na kojima je 23 poginulo (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Neradin Adem, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz kojije prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Oputa Emir zv. "Emro", iz Smucke, opština Hadžići, rođ. 1970. god., učestvovao u hapšenju Srba 1992. god. i odvođenju u logor u Tarčinu i njihovoj tuči, kasnije stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1).

Oputa Osman; - odgovoran je za učešće 11. Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Podbičanin Zejnil; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Ramić Izet zv. "Izo", iz Tarčina, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08.1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KPKomiteta IV-1 3 1).

Rizvo (Ahmed) Izet, rođ. 13. 05. 1951. god. Lokve, Hadžići, stalno nastanjen u Hadžićima, Omladinska bb; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93); - odgovoran je za učešće u izvođenju iz logora Krupa i "Silos" zarobljenih srpskih civila 26. 05. 1993. god. na Stupnik, opština Hadžići, na kopanje rovova na vatrenoj liniji pri čemu su ubijeni iz vatrenog oružja: Davidović Dragan, Vitor Ranko, Njegovan Branislav i Golub Anđelko.

Selimović (Hasan) Hamid, rođ. 17. 03.1949. god. Šabančići, Jablanica, stalno nastanjen SPS br. 40 Hadžići sada predsjednik muslimanskog suda Pazarić, Tarčin; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"- Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, ana dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93)

Tiro Šaban zv. "Tiki", iz sela Budmolići, kod Tarčina; - odgovoran je za učešće 11.05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika uispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1)

Tufo (Alija) Refik, rođ. 12. 05. 1950. god.(umro )  Duranovići, opština Hadžići gdje je bio i stalno nastanjen; - odgovoran je za napad na selo Vrnojevići, opština Živinice 21. i 22. 06. 1992. god. i direktno učešće u ubistvu Bošković Tomislava, Rišić Daše, Jovanović Čede, Stevanović Ljepojku i njenog sina Stevanović Zdravka, prije likvidacij ova lica su mučena vađenjem očiju i klanjem; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-1 3 1).

Turčinović (Muhamed) Muhamed zv. "Zeka", rođ. 1953. god. u Dragovićima kod Pazarića, organizovao sa Dupovcem logor "Silos" i hapsio Srbe; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1)

Fejzić Suljo, stražar, pripadnik MOS; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 30. 12. 1992. god. do 18. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u Krupi kod Pazarića gdje je učestvovao u fizičkom zlostavljanju i ponižavanju logoraša na razne načine, prinudni rad za sječu drva, utovarivanje istovarivanje municije i hrane; - odgovoran je za organizaciju i izvršenje zločina u periodu od maja 1992. god. do 1993. god. nad srpskim stanovništvom u logoru "Silos"-Tarčin, OŠ "Krupa" gdje su vršili zlostavljanje, maltretiranje i ubijanje.

Fišo (Fadil) Ibro zv. "DŽiho" i "DŽino", rođ. 23. 07. 1966. god. Trzanj, Hadžići gdje je stalno i nastanjen stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Fišo Nezir, starješina vojne policije 109.(9)Brdske brigade Armije BiH; - odgovoran je za učešće 11.05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Fišo Suljo, iz Trzanja, opština Hadžići, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05.1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-131)

Hajruli Hazir, iz Tarčina, Šiptar sa Kosova, pripadnik MOS, stražar u logoru; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17.08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-1 3 1); - odgovoran je za

učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neustavne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Horman Amira, medicinska sestra u logoru, uskraćivala medicinsku pomoć i lekove logorašima, odgovorna je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. maja imenovana je sa muslimanskim snagama otpočela sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neustavne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama na kojima je 23 poginulo (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1)

Horman Haro, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Hujić (Džemail) Nail, rođ. 03. 01. 1949. god. LJubovčići, Hadžići, stalno nastanjen Šavnička 24, Pazarić, zamjenik komandira muslimanske milicije Pazarić; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica (sadržani u KP 28/93)

Hujić (Muhamed) Bećir zv. "Beća", iz sela LJubovčići kod Pazarića, rođ. 1957.  god., upravnik logora u Tarčinu, od osnivanja do avgusta 1994. god.; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god.imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-1 3 1).

Čanatković Rifet, iz Hadžića; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj

logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Čičko Muhamed, iz sela Čičke kod Tarčina, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Čović (Huso) Fadil, rođ. 17. 08. 1953. god. Grivići, opština Hadžići, mjesto boravka 27. juli 4/III22 Hadžići, načelnik bivšeg SUP Hadžići; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. godina na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa"-Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93). Čović (Zilko) Halid, rođ. 30. 08. 1953. god. u Grivićima, Hadžići gdje je stalno nastanjen, zamjenik upravnika logora do avgusta 1994. god. a poslije toga upravnik logora sve do kraja 1996. god.; - odgovoran je za organizaciju i izvršenje zločina u periodu od maja 1992. god. do 1993. god. nad srpskim stanovništvom u logoru "Silos"-Tarčin, OŠ "Krupa" gdje su vršili zlostavljanje, maltretiranje i ubijanje.; - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju, paćenju glađu i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-131).

Čović Mensur, isljednik u logoru, učestvovao u prebijanju zatvorenika; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin , kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama(imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Šabić (Alija) Mirsad, rođ. 19. 08. 1954. god. u Dragovićima, opština Hadžići, stalno nastanjen u Dragovićima, Pazarić, opština Hadžići, komandir muslimanske policije u Pazariću; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. god. na području opštine Hadžići tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa", Zovik gdje su svojom propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93), organizovao akcije 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru, koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira, zatvarani su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95-7 DC I-6/1).

Šahić Hidajet, iz sela Korče kod Tarčina, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05.1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru, koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira, zatvarani su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođeni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-131).

Šarić (Smajo) Faruk, iz sela LJubovčići, kod Pazarića, stražar, isticao se u tuči zatvorenika i po ocjeni svjedoka bio je najsuroviji stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru, koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira, zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1);

Šarić Zaim, pripadnik MOS, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru, koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira, zatvarani su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture i ubijanja, a mnogi su odvođeni na prinudni rad na prvim borbenim linijama na kojima je 23 poginulo (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-131).

Šehić (Rasim) Nihad, rođ. 06. 12. 1964. god. u Gradcu, opština Hadžići, milicioner bivše stanice milicije Hadžići, bio na dužnosti komandira sektora u Zoviku; - odgovoran je kao pripadnik MOS-a, što je učestvovao u zločinu protiv srpskog civilnog stanovništva u periodu 1991/1992. godina na području opštine Hadžići, tako što su organizovali koncentracione logore "Silos", Tarčin, OŠ "Pazarić", bivša vojna kasarna "Krupa", Zovik gdje su svojim propagandom izazivali vjersku mržnju, vršili ubistva, mučenja, zlostavljanje preko 600 lica, a na dan 06. 05. 1992. god. smrtno stradalo devet lica  (sadržani u KP 28/93).

Šemšić Nermin, iz Hadžića, rođ. 1955. ili 1956. god., zadužen za logor Tarčin u ime komande TO u Hadžićima; - odgovoran je za mučenja i izgladnjavanja u logoru; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru, koji je bio pod neposrednom kontrolom 109. (9)Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira, zatvarni su logoraši u neuslovne prostorije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250grama,(samo hljeba), starost logoraša kretala se od 14 do 85 godin i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođeni na prinudni rad na prvim borbenim linijama  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1).

Šarić Zaim, pripadnik MOS, stražar; - odgovoran je za učešće 11. 05. 1992. god. u napadu na kasarnu JNA u Krupi i zatvaranje zarobljenih vojnika u ispražnjene komore u "Silosu" Tarčin kod Pazarića, kada je ovaj objekat pretvoren u logor za Srbe, a od 20. 05. 1992. god. imenovani je sa muslimanskim snagama otpočeo sa privođenjem Srba i zatvaranjem u ovaj logor kroz koji je prošlo preko 550 Srba, među kojima na desetine žena. U ovom logoru, koji je bio pod neposrednom kontrolom 109.(9) Brdske brigade Armije BiH pod komandom Kazić Nezira, zatvarani su logoraši u neuslovne prostoije i posebne ćelije gdje su mučeni glađu dodjelom samo jednog obroka hrane težine 250 grama,(samo hljeba) starost logoraša kretala se od 14 do 85 godina i nad svim su izvođene torture  a mnogi su odvođeni na prinudni rad na prvim borbenim linijama na kojima su ginuli ili bili strjeljani  (imena navedena u KP Komiteta br. 386/95- 7 DC I-6/1); - odgovoran je za organizaciju i nehumano postupanje sa ratnim zarobljenicima od 04. 06. 1992. god. do 17. 08. 1994. god. u logoru za Srbe u silosu Tarčin gdje je učestvovao u zlostavljanju, mučenju, ponižavanju i teškim prinudnim radovima van logora, a od tih posljedica umrlo je šest lica srpske nacionalnosti (sadržano u KP Komiteta IV-131).